.

Τα πράγματα ήρθαν πάλι έτσι,που την οδήγησαν σε τάσεις φυγής.
Γι'ακόμα μία φορά,εκεί που οι καταστάσεις ήταν ανεκτές,έγινε το μπαμ.
Ήταν μια αφορμή,όχι η αιτία.Η ανάγκη για αλλαγή,που είχε θάψει καλά.
Αλλαγή.
Μια λέξη που καθόριζε τη ζωή της.
Ήταν πάντα αυτό που αγαπούσε και φοβόταν περισσότερο από κάθε τι.
Ήταν για εκείνη,κάτι σαν την ελεύθερη πτώση,που έχει δύο όψεις.
Ο φόβος για την πτώση και η θέληση για την αίσθηση της ελευθερίας.
Ποιο απ'τα δύο να επέλεγε να κρατήσει;
Η αλλαγή ήταν αναπόφευκτη και θα ερχόταν σε μικρό χρονικό διάστημα.
Και τότε;Εκείνα που θα άφηνε πίσω;Εκείνοι που θα άφηνε πίσω;
Είχε χάσει ήδη αρκετά,δεν ήξερε αν έχει δύναμη να χάσει κι άλλα.
Κι ενώ της άρεσε να δοκιμάζει τον εαυτό της,αυτή τη φορά δεν ήθελε να το κάνει.
Πήγε μια βόλτα στη θάλασσα,προσπάθησε να βάλει τις σκέψεις της σε τάξη.
Δεν τα κατάφερε και συνέχισε όπως πριν.
"Δεν πειράζει",σκέφτηκε,"μια άλλη φορά".

And the tears come streaming down your face,when you lose something you can't replace,

when you love someone but it goes to waste.Could it be worse?

Αφενός και αφετέρου

Κατάλαβε λοιπόν,ότι δεν πρέπει ν'αφήνεις τις στιγμές

να σου φεύγουν απ'τα χέρια.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ασχολείσαι με ανούσια πράγματα.

Κάνε ότι μπορείς για να εκμεταλλευτείς

και το κλάσμα του δευτερολέπτου.

Μη φοβάσαι να ζήσεις.

Άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο.

Ασ'τον να ερωτευτεί,να αγαπήσει.

Ασ'τον και να πληγωθεί,δεν είναι κακό.

Τουλάχιστον θα ξέρεις ότι ζεις.

Ότι δεν αφήνεις τον χρόνο απλά να κυλλάει εις βάρος σου.

Μην αφήνεις τον εγωισμό και τον θυμό να σε κυριεύουν.

Και θα δεις ότι αυτό,θα είναι η καλύτερη αμοιβή.

~~~

Είναι η φάση που δεν σε νοιάζει αν ισχύει.

Τα συναισθήματα κατακλίζουν όλο σου το είναι.

Θες απλά να νιώθεις.

Να περνάς ατέλειωτα βράδια κάνοντας όνειρα.

Αμέτρητα,όμορφα όνειρα.

Δεν έχει σημασία η πραγματικότητα.

Το μόνο που μπορείς και θες να κάνεις,είναι να ονειρεύεσαι.

Ξέρεις,είναι τα βλέμματα που σε οδηγούν εκεί.

Είναι το άγγιγμα,οι λέξεις.

Είναι οι στιγμές.

Απλά κλείνεις τα μάτια και κάνεις όνειρα.

Κι ας μην βγουν αληθινά,

φτάνει που έχεις αυτή τη μαγεία μέσα σου.

Η μαγεία αυτή,που κάνει το πιο απλό άτομο,το πιο συνηθισμένο,

να φαίνεται στα μάτια σου ως αυτό το μοναδικό.

Αυτό το διαφορετικό.



Και ξανά η στιγμή που θες να πεις τόσα 

και δεν βγαίνει ούτε συλλαβή.

Είναι πολλά,άσχημα και όμορφα.

Άλλες οι προταιρεότητες όμως.

Προτιμάς να πνίγεσαι στις σκέψεις σου,

απ'το να κοιμηθείς έστω κι ένα βράδυ χωρίς αυτές.

Σε λίγο καιρό θα τελειώσουν 

και τα καλά και τα κακά. 

Όλο αυτό φαίνεται απέραντο βουνό.

Τα πρέπει,τα μη,όλα αυτά που σε σταματάνε. 

Και θες να φύγεις,όσο πιο μακριά γίνεται.

Είναι όμως πολλά αυτά που σε κρατάνε.

Εύχεσαι να είχαν έρθει νωρίτερα,

ίσως τα πράγματα να ήταν αλλιώς.

Σίγουρα τα πράγματα θα ήταν αλλιώς.

Μα όλα έχουν το λόγο τους.

Σκέψου,αν κανόνιζες εσύ το πώς θα ζήσεις,

απλά δεν θα είχε νόημα. 

Μέρα με τη μέρα,περιμένεις ένα σήμα.

Κάτι,για να ξέρεις το πώς θα συνεχίσεις.

Πήγε πάλι αργά όμως, "ίσως αύριο".

Και προσπαθείς να εξηγήσεις τι είναι όλο αυτό.

Μπορεί η συνήθεια,μπορεί το άγνωστο,

μπορεί και κάτι δυνατότερο απ'όσο νομίζεις.

Και κάπως έτσι καταλήγεις να λες και να σκέφτεσαι συνεχώς τα ίδια πράγματα. 

 Καλή συνέχεια.

Κρατάω μια ανάσα για το τέλος να μεθώ,
θα περιμένω φίλε, να φανείς πριν να χαθώ.

Κάτι σαν αυτό*

~ Επικίνδυνα κλασσική ανάρτηση.

Είναι εκείνη η στιγμή που τα βάζεις με τον έρωτα. Τον έρωτα ως ιδεολογία. 

Μα,αυτό είναι τελικά;Κι αν όχι,τότε τι; Υπάρχει κάπου ο ορισμός; 

Κι εκεί που ψάχνεσαι,καταλαβαίνεις ότι δεν φταίει αυτό.

Γιατί είναι ωραίο να νιώθεις πράγματα.

Πράγματα που άλλοι δεν έχουν νιώσει,κι όταν τους βλέπεις,αισθάνεσαι κάτι σαν ίκτο.

Πράγματα έντονα,δυνατά.Αυτά είναι τα όμορφα. 

Το δύσκολο,έρχεται όταν δεν μπορείς να τα εκφράσεις.

Δεν μπορείς ή φοβάσαι.Φοβάσαι ή δεν θες. 

Υπάρχει η λογική του "πες ότι νιώθεις",αλλά κακά τα ψέμματα,ποιος δεν φοβάται την απόρριψη;

Την απόρριψη και το "μετά".

Κι έπειτα,δεν ξέρεις και τι θα μπορούσες να πεις.Δεν ξέρεις τι είναι όλο αυτό.

Και χρειάζεσαι λίγο χρόνο,για να καταλήξεις.Μα πριν το καταλάβεις,έχει περάσει αρκετός.

Αυτό που θα μπορούσε να είχε γίνει,δεν έγινε ποτέ. 

Γιατί,είχες την αίσθηση ότι ήταν δικό σου, ότι θα περίμενε.

Τελείωσε όμως -λίγο άδοξα-,τουλάχιστον για εσένα,

μάλλον κάτι που δεν είχε αρχίσει καν.

Απλά να,ξέρεις,είναι αυτή η αίσθηση του παρελθόντος,

που αν κρίνεις απ'τις δικές σου πληγές,φαντάσου και για τον άλλο.
Κι αφού εσύ έκανες τόσο καιρό να ξεκολλήσεις απ'το παρελθόν σου,
εκείνος γιατί να κάνει λιγότερο;
Αλλά είναι κι αυτή η αίσθηση της ζήλιας,
που πάνω που είπες ότι κάτι είχες βρει,ίσως αυτό που ήθελες,

αυτό το άγγιγμα,που ήταν κατ'ευθείαν στο είναι σου,
κάποιος το έχει αλλού.

∞
♥

Απροσδιόριστο.

Αυτό,που έχεις τόσα πολλά να πεις.

Που τα φωνάζεις στον άλλον με το βλέμμα σου,με τις κινήσεις.

Μα έχει κλείσει αυτιά και μάτια.

Και καταλαβαίνεις πως είναι αργά.

Ίσως να μην ήταν ποτέ "νωρίς".

Παρεξηγήσεις και όλα γενικά.

Όλα στον αέρα και οι σκέψεις μπερδεμένες.

Τι να πεις,τι να κάνεις,τι γίνεται μετά.

Θες να αρχίσεις να τρέχεις μέχρι να κουραστείς τόσο,

ώστε να σταματήσει το μυαλό σου να σκέφτεται.

Όμως αντίθετα,καταλήγεις στα ίδια και τα ίδια.

Και δε βγάζει πουθενά.

Έτσι κι αλλιώς δεν θα έβγαζε,το ξέρεις,δεν είναι η πρώτη φορά.

Και λες τέλος.

Μα για να υπάρξει τέλος,πρέπει να υπάρξει και αρχή..

Soundtrack:

Της στιγμής..

Γιατί όταν αγαπάς,κλαις.Κλαις από χαρά,γιατί αγαπάς και αγαπιέσαι.
Κλαις επειδή πονάς,γιατί αγαπάς,μα δεν αγαπιέσαι.
Κλαις γιατί αγαπάς,αλλά δεν ξέρεις αν αγαπιέσαι.
Κλαις γιατί αγαπιέσαι,μα δε μπορείς να αγαπήσεις.
Κλαις γιατί αγαπιέσαι και αγαπάς,κάποιον που δεν είναι πια εδώ.
Κλαις γιατί αγαπάς και δε μπορείς να το πεις.
Κλαις γιατί αγαπάς και δεν μπορείς να δείξεις πόσο.
Κλαις γιατί αγαπάς και υποφέρεις,όταν το χαμόγελο εκείνου που αγαπάς,σβήνει.
Κλαις γιατί δε σου δείχνουν πόσο σε αγαπούν.
Κλαις γιατί δε μπορείς να εκφράσεις διαφορετικά την αγάπη σου.
Κλαις γιατί σε κουράζουν με την αγάπη τους.
Κλαις γιατί έχεις εθιστεί και κουράζεις αυτόν που σ'αγαπάει.
Κλαις γιατί έχεις εθιστεί σε μια αγάπη που ποτέ δεν υπήρξε.
Κλαις γιατί η αγάπη που δίνεις και παίρνεις,σου δημιουργεί ανασφάλεια.
Κλαις γιατί δεν αγαπάνε όλοι με τον τρόπο τον δικό σου.
Κλαις γιατί πονάς,που δε μπορείς να δώσεις όση αγάπη κρύβεις μέσα σου.
Κλαις γιατί δε μπορείς να πεις ότι δεν αγαπάς αυτόν που σε αγαπάει.
Κλαις γιατί νιώθεις την ανάγκη να αγαπηθείς απ'τον εαυτό σου.
Κλαις γιατί δεν αφήνεις τον εαυτό σου να σε αγαπήσει.
Κλαις γιατί κανείς δεν έχει αγαπήσει αυτό που πραγματικά είσαι.
Κλαις γιατί διαφορετικά κανείς δε σε προσέχει.
Κλαις γιατί σ'αγαπούν μόνο όταν σε χρειάζονται.
Κλαις γιατί τους χρειάζεσαι επειδή τους αγαπάς.
Κλαις γιατί είναι ο τρόπος σου να ξεσπάσεις.
Κλαις γιατί θες να νιώσεις μικρό παιδί και πάλι.
Κλαις γιατί θα έδινες και τη ζωή σου. . .

Από Άννα Π. & Χριστίνα Β.

 Αυτή η σύγχυση μέσα σου.

Αυτό το,δεν ξέρω τι μου γίνεται.

Ή μάλλον,ξέρω,αλλά μπορεί να μη θέλω να το παραδεχτώ.

Αυτά τα σημάδια του παρελθόντος,

που σε εμποδίζουν να μιλήσεις ανοιχτά.

Όταν "δίνεις" μηνύματα που ο άλλος δε "λαμβάνει" ποτέ.

Όταν έχεις την αυταπάτη πως προσπαθείς,

χωρίς ουσιαστικά να κάνεις κάτι.

Και δε μπορείς να περιμένεις από κανένα να σε καταλάβει,

αφού πλέον δεν καταλαβαίνεις ούτε εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό.

Και προσπαθείς να βρεις μια λύση,

όταν παράλληλα δημιουργείται άλλο πρόβλημα.

Στην πραγματικότητα,το μόνο πρόβλημα είναι

ότι ακόμα δεν έχεις μάθει να εκτιμάς.

Ούτε τις καταστάσεις,ούτε τα άτομα γύρω σου.

Κάνε μια αρχή λοιπόν,και θα δεις πώς όλα θα γίνουν καλύτερα.

[Μικρό,μόνο για την επιστροφή.]

Το έργο*

Αυτή η πίκρα,που είναι τόσο κοντά στη γλύκα..

Όταν αναπολείς στιγμές που πέρασαν

και συνειδητοποιείς ότι δεν θα έρθουν πίσω..

Όταν καταλαβαίνεις το πόσο μικρός είσαι

σε σχέση με τον χρόνο..

Τον χρόνο που περνάει και δε μπορείς να σταματήσεις..

Και νιώθεις άδειος,κενός..

Σαν κάτι ξαφνικά να έχει σπάσει μέσα σου.

Χάνεις το έδαφος κάτω απ'τα πόδια σου.

Γίνεσαι θεατής.

Θεατής στο έργο που κάποτε πρωταγωνιστούσες.

Στο έργο που εσύ είχες επιλέξει του υπόλοιπους ηθοποιούς.

Εσύ καθόριζες την πλοκή του,

εσύ έντυνες με μουσική τα συναισθήματα όλων.

Κομπάρσοι,έρχονταν και έφευγαν.

Όλοι τους είχαν αφήσει κάτι,

που χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε συνέχεια...

Και μέσα σε δευτερόλεπτα,

κάποιος ή κάτι,σαν να σε έβγαλε απ'το πλάνο..

 Σαν να πατήθηκε ένα κουμπί που σε έβαλε σε αδράνεια

και πλέον είσαι ένας θεατής που βλέπει απ'τα πίσω καθίσματα,

και χωρίς κανέναν δίπλα του,το ίδιο του το έργο..

Την ίδια του τη ζωή τελικά. . .

Soundtrack:

Πόσο μικρή μπορεί να είναι η ζωή μας;

Το καταλαβαίνεις απ'τη μια στιγμή στην άλλη.

Και συνειδητοποιείς ότι σε κλάσματα δευτερολέπτου

μπορεί να αλλάξει όλη σου η ζωή.

Γι'αυτό και πρέπει να εκτιμάς τις λεπτομέρειες.

Να παίρνεις μαθήματα από τα γεγονότα

και τα άτομα γύρω σου.

Γιατί όλα έχουν κάτι να σου δώσουν.

Δεν πρέπει να υποτιμάς τίποτε.

Ούτε εκείνα που σε πονάνε,

ούτε εκείνα που σε κάνουν να γελάς.

Κι αυτό να το εκτιμάς,το χαμόγελο.

Το χαμόγελο του κάθε ένα,

αλλά και το δικό σου.

Αυτό που πρέπει πάντα να υπάρχει.

Και ένα παραπάνω στις άσχημες στιγμές.

Γιατί αν του δώσεις την κατάλληλη σημασία,

θα διαπιστώσεις το πόσο μπορεί να αλλάξει καταστάσεις.

Μάθε λοιπόν,

να κρατάς μόνο αυτά που βοηθούν εσένα,

στο να πάρεις δύναμη και να συνεχίσεις.

Soundtrack:   

   I would like to fall,fall up on a hill

and looking up the sky

oh God I'd love to fly. . .

Μικρό και ανούσιο άρθρο

λόγω της απουσίας.

Επιστροφή με καλύτερο.=)

Λεωφορείο.

Κατέληξα πάλι 

να γράψω ένα άρθρο με αυτά που νιώθω

γιατί ίσως δεν υπάρχει κάποιος να τ'ακούσει.

Κάποιος/α τα θεωρεί σημαντικά 

γιατί μπορεί να περνάει τα ίδια 

ή απλά να σε νιώθει.

Μα τι μαλακίες είναι αυτά..μπλα μπλα μπα..

Λοιπόν,

πολλές φορές νιώθω τη ζωή μου σαν λεωφορείο.

Πολλοί μπαίνουν,βγαίνουν,κάθονται και φεύγουν.

Μα κανείς δεν φτάνει ως το τέρμα,

στην τελευταία στάση.

Εκτός από κάποια άτομα που ξέρεις

ότι είναι πάντα εκεί,σκυλιά.

Ό,τι κι αν κάνεις,λάθος ή σωστό,

ξέρεις πως θα σε βοηθήσουν.

Θα σου δώσουν το χέρι τους όταν πέσεις.

Όχι από λύπηση,αλλά επειδή το νιώθουν.

Και ξέρουν πως κι εσύ θα είσαι εκεί γι'αυτούς 

όποτε κι αν σε χρειαστούν.

Γι'αυτά τα άτομα,

αξίζει να ταξιδεύει το δικό μου λεωφορείο!

Αυτά από εμένα..

Μάριος Π. 

Soundtrack: 

Είναι εκείνο το χαμόγελο,

που θα δεις ζωγραφισμένο στο πρόσωπο 

των ατόμων που αγαπάς

και θα νιώσεις αυτό που νιώθουν.

Είναι τα γέλια των φίλων σου,

όταν βγεις διάλειμμα 

και τους δεις όλους μαζεμένους.

Είναι αυτά τα λόγια,

που όταν τ'ακούς,

αρκούν για να σου φτιάξουν τη μέρα.

Είναι μια ανάμνηση,

που θα σου έρθει ξαφνικά στο μυαλό

και θα θυμηθείς .

Αυτή η γλυκιά νοσταλγία..

Είναι όταν έρχεται κάποιος 

και σου λέει ένα καλό νέο.

Όποιο κι αν είναι αυτό.

Είναι αυτό,όταν βλέπεις τους γύρω σου

να σ'αγαπούν γι'αυτό που είσαι.

Να μην προσπαθούν ούτε μια στιγμή να σε αλλάξουν.

Είναι ένα τηλεφώνημα με κάποιον,

που δεν έχετε κάτι να πείτε,

αλλά καταλήγετε να μιλάτε με τις ώρες

χωρίς καμιά ιδιαίτερη ουσία. 

Είναι η αγκαλιά,

που ώρες ώρες την χρειάζεσαι,

αλλά δεν τη ζητάς.

Και όταν έρχεται εκεί στα ξαφνικά,

σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις.

Και τελικά βλέπεις ότι μόνο αυτά σου χρειάζονται.

Ότι αυτό είναι που έχεις πραγματικά ανάγκη.

Κοίτα μόνο να το καταλάβεις νωρίς,

γιατί ο χρόνος φεύγει τόσο γρήγορα,

που τα χρόνια θα σου φαίνονται μέρες,

και οι μέρες στιγμές.

Soundtrack:  

Για την Μαίρη=)

Just gone..

Εδώ είμαι πάλι,

προσπαθώντας να γράψω κάτι.

Δεν ξέρω τι,

αλλά μόνο για να ηρεμήσω,

για να βγάλω κάτι από μέσα μου.

Οι σκέψεις σκόρπιες..

Κι έπειτα,έρχεται αυτό το ερώτημα,

αυτό που ποτέ δεν θα απαντηθεί.

Αυτό το μεγάλο "γιατί";

Γιατί να φεύγουν άνθρωποι από δίπλα μας;

Όχι,δεν μιλάω για εσένα που το επέλεξες.

Μα για εκείνους.

Εκείνους που κανείς δεν τους ρώτησε.

Απλά κάποιος ή κάτι,

επέλεξε να τους πάρει τη ζωή.

Και μετά;Μετά τι; 

Το ξεπερνάς; 

Μα πώς να ξεπεράσεις κάτι τέτοιο;

Αν ήταν τόσο εύκολο,

δεν θα πονούσαν τόσοι για χρόνια και χρόνια.

Εσύ που λες "είναι καλύτερα έτσι",

έχεις σκεφτεί ποτέ αυτούς που μένουν πίσω; 

Μάλλον όχι.

Γιατί ΔΕΝ είναι καλύτερα έτσι.

Για κανέναν δεν είναι καλύτερα έτσι.

Το "καλύτερα" θα ήταν να βρίσκονταν εδώ.

Να μπορούν να ζήσουν όλα εκείνα που έχασαν.

Να εκπληρώσουν πράγματα που ήθελαν,

αλλά δεν κατάφεραν.

Ή μάλλον,που δεν πρόλαβαν.

Δεν είναι άδικο;

Για όλους αυτούς που έφυγαν,

φεύγουν,και θα φεύγουν για πολύ ακόμα.

Κάποιοι ακόμη,λένε "σε προσέχει από εκεί".

Ναι,αυτό απαλύνει τον πόνο,

αλλά για ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Τόσο ελάχιστο,

που ούτε που το καταλαβαίνεις..

Γι'αυτό λοιπόν,

αυτοί που λένε όλα εκείνα τα "εύκολα λόγια",

ας βρουν μια λύση για τους υπόλοιπους.

Ας προσπαθήσουν να το εξηγήσουν.

Ας προσπαθήσουν να απαλύνουν τον πόνο επιτέλους.

Γιατί μάλλον αυτοί που μένουν πίσω,

είναι πάντα αδύναμοι.

 Και κάτι για το τέλος..

Ο θάνατος για τον άνθρωπο,

είναι ότι μια πέτρα για τον γιαλό.

Όταν την ρίχνεις,σηκώνει κύμα.

Μετά από λίγο,κοπάζει.

Η πέτρα όμως,εξακολουθεί να είναι μέσα..

Soundtrack:

Κάθε τι που με γυρίζει πίσω..

Γράφει ο Μάριος Π.

Άλλαξε ο χρόνος,άλλαξαν και κάποια πράγματα.

Οι πρώτες μέρες του 2012

και όσα είχα πει πως θα αλλάξω,

μένουν εκεί,ίδια.

Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος

και όσα είχα βάλει σαν στόχους πέρυσι,

φαίνεται ότι δεν μπόρεσα να τους πραγματοποιήσω.

Έστω και τους πιο σημαντικούς..

Πόσοι από εμάς κάθε χρόνο δεν βάζουν στόχους;

Τους καταφέρνουμε;

Κάποιοι ναι,κάποιοι όχι.

Τουλάχιστον προσπαθούμε.

Ώρες ώρες ζητάω παραπάνω απ'ότι μπορώ να πάρω.

Άνθρωπος είμαι και φαίνομαι αρκετά,

όσα κι αν μου δώσουν,ζητάω πιο πολλά.

Αλλά σκέφτομαι,όλα αυτά για το τι;

Τι κερδίζεις;

Όταν φέρεσαι έτσι χάνεις,δεν κερδίζεις.

Και συνήθως χάνεις αυτούς που σου δίνουν συνέχεια 

χαρές,λύπες και τα λοιπά.

~~~~~~

Η απόδειξη του ότι αν ο άλλος θέλει,αν νιώθει,

γράφει από καλά,μέχρι υπέροχα.

Ακόμα και άτομα από τα οποία κανείς δεν θα το περίμενε,

βγαίνουν τα πιο ουσιαστικά λόγια.

Ακόμα και αυτά τα δυο λόγια,που σε κάποιους φαίνονται λίγα.

Γιατί σημασία δεν έχουν οι λέξεις,αλλά τα συναισθήματα.

Ακόμα,Παπακυρίτση,

να μην υποτιμάς ποτέ τον εαυτό σου.

Keep writting!

Αυτά κι από εμένα.

χ*

Εσύ,όχι.*

Σκοτώνεις.

Σκοτώνεις συναισθήματα,

χωρίς καν να το ξέρεις.

Με κάθε σου λέξη,

με κάθε συλλαβή.

Σταμάτα το.

Σταμάτα το και φύγε.

Απλά κάν'το.

Βρες άλλο παιχνίδι.

Εγώ έχω χαλάσει.

Σταμάτα να αναλώνεσαι.

Σταμάτα να χρησιμοποιείς.

Ζήσε,και άσε με να ζήσω.

Άσε με επιτέλους να αναπνεύσω.

"Η μοναξιά πονάει".

Μα η υποκρισία περισσότερο.

Μην δίνεις υποσχέσεις.

Τουλάχιστον όχι,όταν δεν τις κρατάς.

Χάσαμε λοιπόν.

Απλά δες το έτσι και ξέχνα.

Ξέχνα τα όλα.

Ουσιαστικά,δεν υπήρξαν ποτέ.

Λάθη ήταν.

Ή μάλλον,μια σειρά από λάθη.

Και όλα παραγράφονται.

Νοιάστηκα.

Ένιωσα.

Πόνεσα.

Αγάπησα.

ΕΣΥ,όχι.

Στόχοι*

Κατ'αρχάς,καλή χρονιά σε όλους !

Εύχομαι να περάσατε όλοι καλά το 2011 

και να έχετε ένα ακόμη καλύτερο 2012.

Στο θέμα μας τώρα..

Μεγάλη υπόθεση να βάζεις στόχους.

Να σκέφτεσαι τι θες να πετύχεις την κάθε χρονιά,

ή στη ζωή σου γενικότερα.

Κάποιοι λένε ότι οι στόχοι πρέπει να είναι ασφαλείς 

για να μην απογοητευόμαστε,

ή ότι πρέπει να βάζουμε μικρούς στόχους

για να μπορούμε να τους εκπληρώνουμε.

Και εδώ τίθεται ένα ερώτημα: 

Οι στόχοι έχουν ΠΡΕΠΕΙ;

Μάλλον όχι.

Απλά το κάνουμε για λόγους αυτοάμυνας.

(Και με το δίκιο μας.)

Το να βάζεις χαμηλούς στόχους για να τους πετυχαίνεις,

βοηθάει την αυτοπεποίθησή σου αλλά όχι εσένα τον ίδιο.

Αυτό βέβαια,

δεν σημαίνει πως πρέπει να υπερβαίνουμε τα όρια.

Γιατί ναι,οι στόχοι έχουν όρια.

Και αυτή είναι και η βασική διαφορά τους με τα όνειρα.

Οι στόχοι οριοθετούνται ενώ τα όνειρα όχι.

Γι'αυτό και καλό θα ήταν,

να μάθουμε να τα ξεχωρίζουμε.

Ένα όνειρο,δεν αλλοιώνεται,δεν αλλάζει.

Μένει ίδιο,

γιατί τα όνειρα τα κάνεις με βάση το συναίσθημα.

Κάτι που δεν πρέπει να παίρνει θέση στους στόχους.

Θέλει λοιπόν προσοχή,αλλά και εξισορρόπηση. 

Και όταν καταφέρεις να συνδυάσεις και τα δύο,

(και να τα εκπληρώσεις)

έχεις γίνει αυτό που ήθελες!

Soundtrack:

Αυτά από εμένα.

Have a unique year!

Πολλά τα λόγια..*

Πού είναι όλα αυτά που έλεγες;
Δεν έχεις τηρήσει τίποτα. 

Ζητάς να σου φέρονται εντάξει,
κάτι που εσύ δεν κάνεις. 

Αλλάζεις και ζητάς απ'τους άλλους να σε αποδεχτούν.

 Ίσως το αξίζεις,ίσως και όχι.

Δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω να ανέχομαι.

Δεν ξέρω αν μπορώ.
Ξέρεις,ο άνθρωπος έχει και τα όρια του.
Εσύ είναι σαν να προσπαθείς μονίμως
να φτάσεις τα δικά μου.

Έχω κουραστεί εμπιστεύομαι.
Έχω κουραστεί να βλέπω τα πάντα να αλλάζουν γύρω μου.
Οι ανθρώπινες σχέσεις,
να έχουν χάσει τελείως την αξία σου.
Ο εγωισμός να είναι πάνω απ'όλα.

Δεν ήμασταν έτσι.
Μπορούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.
Το καταφέρναμε σιγά σιγά.
Μα το πιο λυπηρό είναι αυτός ο παρελθοντικός χρόνος
που χρησιμοποιείται σε αυτά τα ρήματα.
Γιατί το χάσαμε;Τι έγινε αυτή τη φορά;

"Μην ψάχνεις πού να αποδώσεις ευθύνες",
έτσι δεν λένε;
Γι'αυτό δεν θα σου χρεώσω τίποτα.
Μάλλον απλά έπρεπε να γίνει.

Εύχομαι να βρεις τον εαυτό σου.

• Αυτό το άρθρο ζητήθηκε και γράφτηκε για τη Νίνα.

Soundtrack:

Timeglass.*

Έχει περάσει καιρός,κι εμείς ακόμα εδώ,

να περιπλανόμαστε χωρίς αιτία.

Άτιμο πράγμα ο χρόνος..

Περνάει τόσο γρήγορα,

δεν μπορείς να τον σταματήσεις.

Και αφήνει ίχνη.

Κάποια από αυτά πονάνε.

Αλλά τι να κάνεις;Το δέχεσαι και προχωράς.

Μα πώς να προχωρήσεις;Ο χρόνος φθείρει.

Φθείρει τους ανθρώπους,φθείρει τις σχέσεις..

Γιατί ναι,και οι πιο δυνατές σχέσεις φθείρονται απ'αυτόν.

Μα εμείς θα προσπαθούσαμε,δεν θα αλλάζαμε.

Τελικά μάλλον δεν μπορείς να το ελέγξεις.

Νιώθω ότι κάπου μέσα μας υπάρχει μία κλεψύδρα

και ο χρόνος πλέον μετράει αντίστροφα.

Είναι παράξενο όταν από εκεί που ήταν φίλος σου

γίνεται ο χειρότερος εχθρός σου.

Κι όταν η προθεσμία τελειώσει;Τότε τι;

Απλά μηδενίζουμε και ξαναξεκινάμε.

Και θα έρθει κάποια στιγμή,

που θα βρεθούμε απέναντι μετά από καιρό.

Δεν θα μιλήσουμε,θα δεις.

Δεν θα πούμε ούτε γεια. 

Απλά θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο,

έτσι,σαν ξένοι.

Και η σιωπή θα λέει πολλά.

Περισσότερα απ'όσα μπορείς να φανταστείς.

Θα φωνάζει πράγματα που εμείς δεν είπαμε όταν έπρεπε,

όταν ο χρόνος ήταν ακόμα με το μέρος μας.

Κι έτσι θα κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι.

Απλά,έτσι με τη σκέψη.

Κι έπειτα πάλι θα χαθούμε στο πλήθος.

Θα σκεφτόμαστε, τα όνειρα που κάναμε 

αλλά δεν είχαμε τη δύναμη να πραγματοποιήσουμε.

Τις ατελείωτες συζητήσεις από το παρελθόν.

Θα μας βασανίσει για λίγο,

και μετά θα γίνει κι αυτό μια ανάμνηση όπως όλα τα άλλα.

Και κάπου εκεί,αρχίζεις να μετανιώνεις...

Soundtrack:

Φόρος Τιμής..*

***

Δεκεμβριανά.

6 Δεκεμβρίου 2008,

θάνατος έφηβου από όπλο αστυνομικού. 

Αφορμή.

Ξέσπασμα. 

Μικροί και μεγάλη βγήκαν στους δρόμους 

για να υπερασπιστούν την μνήμη του.

Με δάκρυα στα μάτια και τριαντάφυλλα στα χέρια,

όσοι είχαν τη δυνατότητα ήταν στα Εξάρχεια.

Ή μάλλον όχι,όλοι μας ήμασταν στα Εξάρχεια.

Με το μυαλό μας,με την καρδιά μας.

Συμπαρασταθήκαμε,πονέσαμε.

Γίναμε μία ενότητα.

Παλέψαμε ο καθένας με τον τρόπο του. 

Και τότε και τώρα και κάθε χρόνο.

Είναι υποχρέωση "του όποιου" θέλει να λέγεται

ότι έχει συνείδηση. (προσωπική μου γνώμη)

Όπως και για κάθε θέμα όμως,

υπάρχουν και άτομα αντίθετα με αυτό.

Που ίσως απλά να φοβούνται να παλέψουν μαζί με τους άλλους.

Το να λέει κάποιος τη γνώμη του είναι δικαίωμά του,

αλλά όχι και να ατιμάζει ένα τόσο σημαντικό γεγονός

μόνο και μόνο για να τραβήξει τα βλέμματα πάνω του.

Αν θες προσοχή κέρδισέ την με άλλα μέσα

και όχι κατηγορώντας χωρίς ουσία.

Δεν έπρεπε να ασχοληθώ καν με κάτι τέτοιο,

απλά θεωρώ το θέμα πολύ λεπτό

και σίγουρα όχι ένα από τα μέσα "φιγούρας".

Και όπως λέει και ένας φίλος,

ας βουτάμε και λίγο τη γλώσσα στο μυαλό πριν μιλήσουμε!

Αυτά από εμένα.

Αλέξη θα σε θυμόμαστε πάντα...

Soundtrack(s):

"Fly me to the moon"..*

Πήγαινέ με εκεί.

Εκεί που όλοι ονειρεύονται να πάνε.

Πιάσε λοιπόν το χέρι μου,

κι ας αρχίσουμε αυτό το ταξίδι.

Κλείσε τα μάτια και άρχισε να πετάς.

Πέτα όσο πιο αργά μπορείς.

Δεν έχει σημασία το πόσο μπορεί να διαρκέσει.

Το μόνο που θέλω,είναι να κρατάς το χέρι μου.

Να το κρατάς όσο πιο σφιχτά γίνεται.

Και να με κοιτάς.

Να με κοιτάς στα μάτια και να χαμογελάς.

Να μην κοιτάξεις πουθενά αλλού και για κανένα λόγο.

Μη φοβάσαι,δεν θα συμβεί τίποτα κακό.

Θα σε προσέχω εγώ,στο υπόσχομαι.

Μόνο να μη χαθείς.

Όταν με βλέπεις να διστάζω έστω και λίγο,

να με παίρνεις αγκαλιά.

Να με κρατάς εκεί,να ακούω τον παλμό σου.

Να ακούω τι μου λέει η καρδιά σου.

Η καρδιά που όταν φτάσουμε,

θα γίνει ένα με τη δική μου.

~Ζω γι'αυτή τη στιγμή.~

Κι έπειτα,να με κοιτάξεις πάλι.

Να δω την αλήθεια στο βλέμμα σου.

Σε αυτό το βλέμμα που ευθύνεται για όλα.

Σε αυτό το βλέμμα που με έκανε να ονειρευτώ,

και να πιστέψω πως εμείς ναι,

θα φτάσουμε στο φεγγάρι.

Δεν είναι φαντασία,ούτε παραμύθι.

Θα δεις,κάποια μέρα θα τα καταφέρουμε.

Φτάνει να το πιστέψουμε,

και να προσπαθήσουμε.

Λοιπόν κράτα με,

και δίνε μου μόνο αλήθεια.

Εκεί,θα γίνουμε ένα,να το θυμάσαι.

Don't tell me the moon is shining,

show me the glint of light on a broken glass.

Soundtrack:

In other words,please be true..~

.

*Στην Εύα που μου έδωσε την ιδέα για το άρθρο!♥ 

Full of broken thoughts..*

Είναι κάποιες φορές,

που απλά θες να κλείσεις τα μάτια,

να σκεφτείς ένα μέρος,

και όταν τα ξανανοίξεις,να είσαι εκεί.

Θες να ξεφύγεις για λίγο (ή και πολύ).

Να δεις τη ζωή σου όπως την θες εσύ

και όχι όπως στην έχουν κανονίσει οι άλλοι.

Θες να φύγεις μακριά απ'όλους και απ'όλα.

Μπορεί να είναι σκληρό,

αλλά μερικές στιγμές το έχεις ανάγκη.

Θες να κλειστείς λίγο στον εαυτό σου.

Να νιώσεις αυτή την μοναξιά,

που ίσως τελικά να είναι και ωφέλιμη.

Μέσα από αυτήν,

ανακαλύπτεις καινούργιες πτυχές του εαυτού σου.

Τον εκτιμάς περισσότερο.

Ίσως βέβαια να μην την αντέχεις κιόλας.

Αλλά γι'αυτό έχεις τα άτομα που νοιάζονται,

που σε ακούνε,που σε αντέχουν,

που σε καταλαβαίνουν.

Αυτό νομίζω είναι το πιο σημαντικό τελικά.

Το να έχεις κάποιον που σε ρωτάει αν είσαι καλά,

όχι μόνο για να ακούσει το "ναι",

αλλά γιατί θέλει πραγματικά να μάθει.

Soundtrack: