Κάτι σαν αυτό*

~ Επικίνδυνα κλασσική ανάρτηση.

Είναι εκείνη η στιγμή που τα βάζεις με τον έρωτα. Τον έρωτα ως ιδεολογία. 

Μα,αυτό είναι τελικά;Κι αν όχι,τότε τι; Υπάρχει κάπου ο ορισμός; 

Κι εκεί που ψάχνεσαι,καταλαβαίνεις ότι δεν φταίει αυτό.

Γιατί είναι ωραίο να νιώθεις πράγματα.

Πράγματα που άλλοι δεν έχουν νιώσει,κι όταν τους βλέπεις,αισθάνεσαι κάτι σαν ίκτο.

Πράγματα έντονα,δυνατά.Αυτά είναι τα όμορφα. 

Το δύσκολο,έρχεται όταν δεν μπορείς να τα εκφράσεις.

Δεν μπορείς ή φοβάσαι.Φοβάσαι ή δεν θες. 

Υπάρχει η λογική του "πες ότι νιώθεις",αλλά κακά τα ψέμματα,ποιος δεν φοβάται την απόρριψη;

Την απόρριψη και το "μετά".

Κι έπειτα,δεν ξέρεις και τι θα μπορούσες να πεις.Δεν ξέρεις τι είναι όλο αυτό.

Και χρειάζεσαι λίγο χρόνο,για να καταλήξεις.Μα πριν το καταλάβεις,έχει περάσει αρκετός.

Αυτό που θα μπορούσε να είχε γίνει,δεν έγινε ποτέ. 

Γιατί,είχες την αίσθηση ότι ήταν δικό σου, ότι θα περίμενε.

Τελείωσε όμως -λίγο άδοξα-,τουλάχιστον για εσένα,

μάλλον κάτι που δεν είχε αρχίσει καν.

Απλά να,ξέρεις,είναι αυτή η αίσθηση του παρελθόντος,

που αν κρίνεις απ'τις δικές σου πληγές,φαντάσου και για τον άλλο.
Κι αφού εσύ έκανες τόσο καιρό να ξεκολλήσεις απ'το παρελθόν σου,
εκείνος γιατί να κάνει λιγότερο;
Αλλά είναι κι αυτή η αίσθηση της ζήλιας,
που πάνω που είπες ότι κάτι είχες βρει,ίσως αυτό που ήθελες,

αυτό το άγγιγμα,που ήταν κατ'ευθείαν στο είναι σου,
κάποιος το έχει αλλού.

∞
♥

Απροσδιόριστο.

Αυτό,που έχεις τόσα πολλά να πεις.

Που τα φωνάζεις στον άλλον με το βλέμμα σου,με τις κινήσεις.

Μα έχει κλείσει αυτιά και μάτια.

Και καταλαβαίνεις πως είναι αργά.

Ίσως να μην ήταν ποτέ "νωρίς".

Παρεξηγήσεις και όλα γενικά.

Όλα στον αέρα και οι σκέψεις μπερδεμένες.

Τι να πεις,τι να κάνεις,τι γίνεται μετά.

Θες να αρχίσεις να τρέχεις μέχρι να κουραστείς τόσο,

ώστε να σταματήσει το μυαλό σου να σκέφτεται.

Όμως αντίθετα,καταλήγεις στα ίδια και τα ίδια.

Και δε βγάζει πουθενά.

Έτσι κι αλλιώς δεν θα έβγαζε,το ξέρεις,δεν είναι η πρώτη φορά.

Και λες τέλος.

Μα για να υπάρξει τέλος,πρέπει να υπάρξει και αρχή..

Soundtrack:

Της στιγμής..

Γιατί όταν αγαπάς,κλαις.Κλαις από χαρά,γιατί αγαπάς και αγαπιέσαι.
Κλαις επειδή πονάς,γιατί αγαπάς,μα δεν αγαπιέσαι.
Κλαις γιατί αγαπάς,αλλά δεν ξέρεις αν αγαπιέσαι.
Κλαις γιατί αγαπιέσαι,μα δε μπορείς να αγαπήσεις.
Κλαις γιατί αγαπιέσαι και αγαπάς,κάποιον που δεν είναι πια εδώ.
Κλαις γιατί αγαπάς και δε μπορείς να το πεις.
Κλαις γιατί αγαπάς και δεν μπορείς να δείξεις πόσο.
Κλαις γιατί αγαπάς και υποφέρεις,όταν το χαμόγελο εκείνου που αγαπάς,σβήνει.
Κλαις γιατί δε σου δείχνουν πόσο σε αγαπούν.
Κλαις γιατί δε μπορείς να εκφράσεις διαφορετικά την αγάπη σου.
Κλαις γιατί σε κουράζουν με την αγάπη τους.
Κλαις γιατί έχεις εθιστεί και κουράζεις αυτόν που σ'αγαπάει.
Κλαις γιατί έχεις εθιστεί σε μια αγάπη που ποτέ δεν υπήρξε.
Κλαις γιατί η αγάπη που δίνεις και παίρνεις,σου δημιουργεί ανασφάλεια.
Κλαις γιατί δεν αγαπάνε όλοι με τον τρόπο τον δικό σου.
Κλαις γιατί πονάς,που δε μπορείς να δώσεις όση αγάπη κρύβεις μέσα σου.
Κλαις γιατί δε μπορείς να πεις ότι δεν αγαπάς αυτόν που σε αγαπάει.
Κλαις γιατί νιώθεις την ανάγκη να αγαπηθείς απ'τον εαυτό σου.
Κλαις γιατί δεν αφήνεις τον εαυτό σου να σε αγαπήσει.
Κλαις γιατί κανείς δεν έχει αγαπήσει αυτό που πραγματικά είσαι.
Κλαις γιατί διαφορετικά κανείς δε σε προσέχει.
Κλαις γιατί σ'αγαπούν μόνο όταν σε χρειάζονται.
Κλαις γιατί τους χρειάζεσαι επειδή τους αγαπάς.
Κλαις γιατί είναι ο τρόπος σου να ξεσπάσεις.
Κλαις γιατί θες να νιώσεις μικρό παιδί και πάλι.
Κλαις γιατί θα έδινες και τη ζωή σου. . .

Από Άννα Π. & Χριστίνα Β.